جمعه و انتظار سرخابی

« هو الفتاح المبین »

و باز هم جمعه

و باز هم بی قراری و انتظار 

روزی دوستی پرسید انتظار چه رنگی است؟ و من گفتم آبی. چون هر آنچه که در نظرم بی پایان بود آبی بود. آسمان آبی. دریا آبی. هر چه بی انتهاست آبی.

آبی را خیلی دوست دارم چون انتظار در رگهایم جاری است ولی اصلا و ابدا استقلالی نیستم.

قرمز را خیلی دوست دارم چون خون سرخ سیدالشهداست که حضور من منتظر آخرالزمانی را فراهم کرده. ولی اصلا و ابدا پرسپولیسی نیستم.

فردا که چه عرض کنم از همین امشب جلوی استادیوم آزادی خیل مشتاقان و منتظران شهرآورد سرخابی به انتظار ایستاده اند و رجز میخوانند برای هواداران تیم مقابل.

سرخابی

گاهی فکر میکنم اگر شیعه مثل همین هواداران برای ظهور امام زمان انتظار میکشید و شب و روز را به انتظار ایستاده بود و هر لحظه رجز خوانی میکرد برای هواداران شیطان، دیگر ظهور اینقدر به تاخیر نمی افتاد.

تا ما سینه چاک ظهور نشویم، برد تیممان را در مقابل تیم شیطان نظاره گر نخواهیم بود.

ما در تیم امام زمان هستیم؟

 

/ 1 نظر / 12 بازدید
راستین

خدا گوید: تو ای زیباتر از خورشید زیبایم تو ای والاترین مهمان دنیایم بدان آغوش من باز است شروع کن! یک قدم با تو، تمام گام های مانده اش با من.....