یک جرعه انتظار

« یا اباجعفر یا محمّد بن علی ایّها الباقر یابن رسول الله یا حجّة الله علی خلقه یا سیّدنا و مولینا انّا توجّهنا و استشفعنا و توسلنا بک الی الله و قدمناک بین یدی حاجاتنا یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله» 

بارها غربت را معنی کرده ایم. ولی حالا غربت آن است که مزار امامی بزرگوار در مدینه باشد و شیعیانش راهی مکه باشند و در این شب غریب زائری نداشته باشد. خدا چه مصلحتی میدانست که شهادتش را در موسم حج برگزید تا در کرامتش و در رثایش شیعیانش در منا بگریند. حضرت امام باقر فرمودند: که تا ده سال برایش عزاداری کنند. و چه ماهرانه بعد از شهادتشان ترویج اسلام ناب محمدی کردند.

ای امام عزیز، ای امامی که ما هر چه از معارف دینمان میدانیم از کلام گهربار شما و فرزندتان امام صادق است. کاش میتوانستیم هم اینک در مدینه باشیم و بر مزارتان ناله از دل سردهیم ولی چه کنیم که بقیع در دستان ناپاکانی قرار دارد که حتی اگر ما هم آنجا میبودیم به ما اجازه ناله زدن را نمیدادند ولی ما شیعه شماییم و حاشا که شیعه زیر بار حرف زور نامسلمانان آل سعود بماند.

شما کوچکترین امام ما در کربلا بودی. شما با حسین عرفه را گذراندی و همراه او با عرفات خداحافظی کردی برای احیای دین جدتان. شما با حسین بودی در آن صحرای نینوا. شما طعم اسارت را چشیدی. چه صحنه هایی را دیدی با چشمهایت و میدانم که به سختی تاب آوردی آن لحظات را. چه ها دیدی در اسارت و چه ها شنیدی در خرابه شام. چه ها دیدی در کاخ یزید. تو هم دیدی نامردانگی کوفیان را. شما هم دیدی آن قوم نفرین شده را. دیدی آن قوم که دم از عشق به خاندان شما میزدند چگونه در وقت یاری دست از یاریتان کشیدند.

اماما در این شب غریب به شما متوسل شده ایم و میخواهیم واسطه باشی میان ما و خدا که ما را به مصیبت عاشورا گرفتار نکند، که ما را مانند مردم کوفه آزمون نکند چون ما دستمان خالیست ولی با قلبی محکم و امیدوار، خواهان سربازی سلاله پاک شما هستیم که در دوران جانگداز غیبت فرزندتان هر روز با هجمه ای از جانب دشمنان مواجه میشویم. شفاعت ما را بنما و شهادت در رکاب فرزندتان را روزیمان بطلب.

[ ۱۳۸٩/۸/٢٢ ] [ ٦:٤٤ ‎ب.ظ ] [ وارث ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

روزی «اُویس قرنی» موجب تعجب آدمیان بود که چگونه واله و شیدای معشوقی است که ندیده است. معشوقی که حبیب الله بود. و امروز ما وارثان ثارالله از پس 12 قرن که مهدی فاطمه در پرده غیبت مستور است همچون اُویس نه بلکه عاشقتر و شیفته تر از او چشم انتظار وارث همه انبیاء و اوصیاء هستیم. کوچکتر از آنم که خود را شیعه اش بنامم پس به محب بودن خود افتخار می کنم که «هر که را نسزد چنین مقامی» امید آنکه در کنار نایب بر حقش در رکابش جان نثاری کنم
نويسندگان
لینک دوستان





آوای خوش انتظار