یک جرعه انتظار

«بسم الله القاصم الجبّارین»

سال 1394 را با دل‌خوشی آغاز کردیم و رهبر معظّم‌مان آن را «دولت و ملّت، همدلی و همزبانی» نام گذاشتند و در تلاشیم که به این توصیه عمل کنیم.

امسال دشمن سعودی از فرصت استفاده کرده و در حین شور و شادی‌مان، جنگی نابرابر را علیه کشور شیعه‌نشین یمن آغاز کرد و به بهانه‌ی بازگرداندن منصور هادی به قدرت، یمن را مقابل «توفان قاطعیت» خود به ویرانی و قتل‌عام کشاند.

احسنت بر یمنی‌های جان‌برکف و انصارالله که توانستند با اتّحادشان جانانه در مقابل سعودی‌های تا بن دندان مسلّح بایستند و تسلیم زورگویی‌های آنان نشوند.

اتحاد یمنی ها

 جمهوری اسلامی ایران هم که همگان می‌دانند مدافع مظلومین است، آن‌طور که دیگران نفهمند حمایت‌های کاربردی خود را از یمن انجام داد.

جدا از جنگ‌های یمن که به زعم بعضی‌ها نشانگر نزدیکی ظهور است، چیزی که بیش از همه ذهن را به خودش مشغول می‌کند این است که عربستان به چه دلیل و پشتوانه‌ای به خودش اجازه می‌دهد که در نتیجه‌ی انتخابات کشوری دیگر دخالت کرده و با کشتار نظامیان و غیر نظامیان، فرد مورد نظر خود را بر کُرسی قدرت بنشاند.

در این‌که عربستان عروسک خیمه‌شب‌بازی آمریکا در منطقه است شکّی نیست، پس رژیم وهابی باید در زمانی که آمریکا درگیر مذاکرات با ایران در لوزان است، به نمایندگی از او در یمن وارد جنگ شود.

نکته‌ای که نباید آن را از نظر دور داشت این است که 6 سال پیش در چنین روزهایی بود که دشمنان گزینه‌های خود را برای نابودی جمهوری اسلامی ایران روی میز گذاشته بودند و چکش‌کاری می‌کردند. یکی از آن‌ها هم گزینه‌ی نظامی بود که در صورتی که کاندیداهای بازنده و همراهانشان نتوانستند نظام را به پرتگاه سقوط بکشانند، با «توفان قاطعیت»ی همه‌جانبه نظام اسلامی را از صفحه‌ی روزگار محو سازند.

جنبش سبز ناکام

هزاران آفرین بر مردم ایران که با هدایت‌ها و تدابیر امام خامنه‌ای باعث کور شدن فتنه و دور شدن دست ناپاکان خارجی از این مرزوبوم شدند.

کافی است کمی در خلوت با خود بیاندیشیم که اگر فتنه‌ی انتخابات سال 88 به پایان نمی‌رسید، وضع ما با وضع امروز مردم یمن چه تشابهاتی می‌داشت؟

پ.ن: برخی حاضرند مملکتشان بر فنا برود ولی آن‌ها بر کُرسی قدرت جلوس کنند.

[ ۱۳٩٤/۱/۱٤ ] [ ۳:٠۸ ‎ب.ظ ] [ وارث ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

روزی «اُویس قرنی» موجب تعجب آدمیان بود که چگونه واله و شیدای معشوقی است که ندیده است. معشوقی که حبیب الله بود. و امروز ما وارثان ثارالله از پس 12 قرن که مهدی فاطمه در پرده غیبت مستور است همچون اُویس نه بلکه عاشقتر و شیفته تر از او چشم انتظار وارث همه انبیاء و اوصیاء هستیم. کوچکتر از آنم که خود را شیعه اش بنامم پس به محب بودن خود افتخار می کنم که «هر که را نسزد چنین مقامی» امید آنکه در کنار نایب بر حقش در رکابش جان نثاری کنم
نويسندگان
لینک دوستان





آوای خوش انتظار