یک جرعه انتظار

« بسم الله القاصم الجبارین »

انگار همین دیروز بود، 13 آبان 58 که خبری دنیا را تکان داد و همه را انگشت بر دهان گذاشت. تعدادی دانشجوی پیرو خط امام توانستند با شجاعت تمام به سفارتخانه ی آمریکا (لانه جاسوسی) وارد شوند و آنجا را تسخیر کردند. امام خمینی آن زمان، کار آن جوانان را «انقلاب دوم» نامیدند و برای همیشه آن اقدام را بر تارک انقلاب اسلامی نشاندند.

و حالا امروز در نقطه ای دیگر از جغرافیای اسلامی جوانانی پرشور خاطره ی آن انقلاب را احیا کردند و با نفوذ به سفارت رژیم اشغالگر قدس آن لانه جاسوسی را تسخیر کردند. سفیر اسرائیل را روانه سرزمین غصبی اش کردند. این هم انقلاب دوم جوانان مصری بود.

اگر آن روز آمریکا شیطان بزرگ بود، امروز اسرائیل این نقش را در جغرافیای منطقه ایفا میکند. و اگر 30 سال پیش آن لانه جاسوسی آمریکا تسخیر نمیشد چه کسی گمانش را میکرد که جوانانی را یارای تسخیر لانه جاسوسی اسرائیل باشد. آن هم اسرائیلی که حسنی مبارک هم پیمان اولش در منطقه خاور میانه بود.

سفارت اسرائیل پس از تسخیر

پس این اقدام هم نقطه مشترک دیگری برای آنان که بیداری اسلامی منطقه  را نشات گرفته از انقلاب اسلامی در ایران نمیدانند. حال بنشینند و سر انگشت تعجب بر دهان بگزند و پیش گویی های سید و مراد ما را نظاره گر  باشند.

در پایان باید به نکته ای اشاره شود که مورد اشتباه مصریان بود و آن بیرون ریختن اسنادی که از آن لانه جاسوسی کشف شده بود. اشتباه بزرگی که گمان آدمی را به آن سو میبرد که یا منافقینی در جمع پرشور انقلابیون بودند که باعث این کار شدند و یا شور بیش از حد آن جوانان این نتیجه را داد. باید که در حفظ آن اسناد بکوشند تا ردپای منافقین را در انقلابشان کشف کنند و اجازه ندهند که اسناد جاسوسی آنان از بین بروند. از جوانان ایرانی یاد بگیرند که اسنادی که با دستگاه ریز ریز شده بود را به هم چسباندند و ردپای منافقین را در آنها پیدا کنند.

به هوش باشیم و به گوش که انقلاب هایمان را به دست منافقین از دست ندهیم.

سفارت آمریکا پس از تسخیر

[ ۱۳٩٠/٦/۱٩ ] [ ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ ] [ وارث ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

روزی «اُویس قرنی» موجب تعجب آدمیان بود که چگونه واله و شیدای معشوقی است که ندیده است. معشوقی که حبیب الله بود. و امروز ما وارثان ثارالله از پس 12 قرن که مهدی فاطمه در پرده غیبت مستور است همچون اُویس نه بلکه عاشقتر و شیفته تر از او چشم انتظار وارث همه انبیاء و اوصیاء هستیم. کوچکتر از آنم که خود را شیعه اش بنامم پس به محب بودن خود افتخار می کنم که «هر که را نسزد چنین مقامی» امید آنکه در کنار نایب بر حقش در رکابش جان نثاری کنم
نويسندگان
لینک دوستان





آوای خوش انتظار