یک جرعه انتظار

«بشنو دعایم را هنگامی که تو را دعا میکنم»

«بشنو صدایم را هنگامی که تو را صدا میکنم»

«رو به سوی من کن هنگامی که با تو مناجات میکنم»

در اولین نگاه کسی که این جمله ها رو بشنوه فکر میکنه که کی داره با کی صحبت میکنه؟ و واقعاً مخاطب اینجا بنده است یا مولا؟

امروز ششم ماه شعبان توفیق پیدا کردم که مناجات شعبانیه رو بخونم. جملات بالا رو در فرازاول بعد از صلوات خوندم. خیلی عجیبه که خدا به بنده اش اجازه میده اینطور باهاش مناجات کنه و جملاتش رو به جای لحن خواهشی با لحن امری بیان کنه و تازه بعدش هم بگه «زیرا که من به سوی تو گریخته ام و در پیشگاه تو ایستاده ام در حال بیچارگی و زاری بدرگاهت». [به این میگن احساسات دوگانه یا پارادوکسیکال]

مگه این ماه چه ماهیه که خدا اینقدر به من بنده محبّت میکنه که بهم اجازه میده در حال بیچارگی و زاری باهاش آمرانه صحبت کنم.

در مورد ماه رجب خیلی چیزها شنیدم که اینقدر ماه بزرگیه که خدا حرام اعلامش کرده. ولی در مورد ماه مبارک شعبان خیلی نشنیدم فقط یه حدیث که پیغمبر اکرم (صل الله علیه و آله) فرمودند که: «رجب ماه الله، شعبان ماه من و رمضان ماه امت من است». پس ماه شعبان ماه پیامبره یعنی ماه بنده خدا (چون پیامبر اول عبد خداست بعد رسول خدا). پس اون جمله های بالا رو هم بنده باید بگه نه من که یه خط در میان بین خدا و .... درحرکتم.

قربون کرم اوستا کریم تو این ماه با برکت به منم میگه بیا عزیزم هر چه میخواهد دل تنگت بگو. فکر کنم میخواد ما رو برای ماه مبارک رمضان آماده کنه که با دل آروم به استقبالش بریم. شایدم میخواد به من یه تلنگر بزنه که دیر شد کی میخواد خودتو به جمع بنده های من برسونی بیا بوی اونها رو استشمام کن تا سرمستشون بشی اونوقت تلاش کن که مثل اونها بشی. خوب بالاخره یه قدم هم یه قدمه به سمت بندگی ده تای دیگه رو من میام.

ولی هنوز اندر خم یه کوچه ام که چرا؟ شاید حرمت این ایام به خاطر میلاد بنده های خوب خداست که ما براشون اعیاد شعبانیه میگیریم تا به واسطه ی اونها فیض الهی رو کسب کنیم. نقطه عطفشم که نیمه ماهه میلاد قطب عالم امکان. وای وای که چقدر دوست دارم ببینمش و در رکابش باشم. شایدم یکی از حکمتهای مناجات شعبانیه اینه که من خودم رو خالص کنم و آماده برای زیارت آقا.

خلاصه که این ماه رو باید غنیمت بدونم و ازش استفاده کنم تا 24 روز دیگرش مثل برق و باد نگذره و نبینم که این ماه گذشت و دست من هنوز تو دست خدام نرفته.

بیاین با هم دعا کنیم که این ماه آخرین ماه شعبان در غیبت آقامون باشه و خود آقا مدد کنه که جزء منتظران باحالش باشیم.

[ ۱۳۸٩/٤/٢٧ ] [ ۸:٤۱ ‎ب.ظ ] [ وارث ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

روزی «اُویس قرنی» موجب تعجب آدمیان بود که چگونه واله و شیدای معشوقی است که ندیده است. معشوقی که حبیب الله بود. و امروز ما وارثان ثارالله از پس 12 قرن که مهدی فاطمه در پرده غیبت مستور است همچون اُویس نه بلکه عاشقتر و شیفته تر از او چشم انتظار وارث همه انبیاء و اوصیاء هستیم. کوچکتر از آنم که خود را شیعه اش بنامم پس به محب بودن خود افتخار می کنم که «هر که را نسزد چنین مقامی» امید آنکه در کنار نایب بر حقش در رکابش جان نثاری کنم
نويسندگان
لینک دوستان





آوای خوش انتظار