یک جرعه انتظار

«هو الداعی»

ایام ذی الحجه که می‌شود دل هوای حرم یار را می‌کند. طواف حرمش آرزوی هر مسلمانی است.

از قدیم الایام گفته‌اند: زیارت حرمش نه همت می‌خواهد و نه ثروت، کافی است دعوتت کنند، تمامی امکانات سفر مهیا خواهد شد.

این گفته‌ی قدیمی ها را امسال به چشم خود دیدم. وقتی عزیزانم را در حال وداع برای سفر حج می‌دیدم و از حالشان با خبر بودم، به وضوح درمی‌یافتم که آن‌که دعوتشان کرده، خود لوازم سفر را فراهم کرده و آن‌ها را سبک بال به سمت حریم حرم خود فراخوانده است.

حرم یار

نمی‌دانم شاید از اباعبدالله (علیه‌السلام) برات سفر را گرفته بودند شاید هم از حضرت زهرا (سلام الله علیها) و شاید هم از دستان حضرت عباس. اصلاً شاید در ایام ذی‌الحجه سال گذشته دلشان تَرَکی برداشت و خداوند برایشان دعوت‌نامه فرستاد. هر چه بود در شب قدر امسال برایشان چنین رقم خورد که امسال دعای عرفه را در عرفات هم‌جوار یوسف زهرا زمزمه کنند.

بارالها چشم انتظار آنیم که در صهبای حج ابراهیمی ات دعوتمان کنی و در کنار حضرت قائم نفس های سرکش خویش را قربانی قدوم مبارکش نماییم.

[ ۱۳٩۱/٧/٢٩ ] [ ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ ] [ وارث ] [ نظرات () ]
درباره وبلاگ

روزی «اُویس قرنی» موجب تعجب آدمیان بود که چگونه واله و شیدای معشوقی است که ندیده است. معشوقی که حبیب الله بود. و امروز ما وارثان ثارالله از پس 12 قرن که مهدی فاطمه در پرده غیبت مستور است همچون اُویس نه بلکه عاشقتر و شیفته تر از او چشم انتظار وارث همه انبیاء و اوصیاء هستیم. کوچکتر از آنم که خود را شیعه اش بنامم پس به محب بودن خود افتخار می کنم که «هر که را نسزد چنین مقامی» امید آنکه در کنار نایب بر حقش در رکابش جان نثاری کنم
نويسندگان
لینک دوستان





آوای خوش انتظار